Skip to main content

Burrat shqiptarë racistë? (Për këngëtaren Linda Halimi, pse ajo ka marrë për burrë një “zezak”)


Nga Kimete Berisha

Ka qenë burrë i zoti. S’ka guxu’ as miza me fluturu ngat tij, kaq i ‘shtirë që ka qenë, ju nuk e dini.
Krahas gruas së parë shqiptare, e ka pas marrë edhe një nuse serbe, dhe pasi ia ka ndërru’ asaj emrin, ja ka ndërru edhe fenë.
Ish-serbja e ka mësu shqipen ujë, shumë e sjellshme, nuk e ke dallu që nuk është shqiptare.
Me këtë togfjallësh të ‘bukur’ portretizohej burri i zoti shqiptar i pas luftës së dytë botërore, i cili ka pranuar të martohet me të huajat, me kusht që t’ua ndryshojë atyre letërnjoftimin, emrin, fenë dhe gjuhën.
Në kulturën shqiptare, të pafalshme kanë qenë dhe janë martesat me romë. Sipas legjendes, ai që përpjekej me romë, duhej të pastrohej përmbi një tullë derisa të shkrihej tulla.
E, kur tulla të shkrihej, tek atëherë ai person thuhej se konsiderohej i pastruar nga mëkatet dhe nga ‘papastërtia’.
S’di a është kjo neveri shqiptare ndaj martesave me të huaj ndjenjë superioriteti dhe mendjemadhësi, apo frikë nga asimilimi zhdukja kombëtare.
Kur dikush martohet me një të ‘huaj’ nuk u duket se është martuar përnjëmend, se këta ‘të huajt’ e marrin martesën për mahi, këta ndahen për një fjalë goje.
Popullata shqiptare nuk ka prirje raciste në përgjithësi, përveç te martesat, aty vjen në shprehje aversioni popullor ndaj martesave me të huaj, pa marrë parasysh a bëhet fjalë për gjerman, suedez, amerikan, turk, francez, italian…etj.
Albin Kurti u paragjykua kur e mori për nuse një femër norvegjeze. Por në rastin e Albinin popullata e gjetën edhe një simbolikë qesharake, atë moton e VV për ‘prodhimet vendore’, derisa u detyrua njeriu të dal me një deklaratë t’u arsyetohet shqiptarëve për këtë tradhti erotike kombëtare!
Ndoshta nga frika e fshehur e tretjes dhe zhdukjes si komb, (nuk e di pse, se dinosaurët e Akademisë Shurdhmemece të Kosovës nuk e kanë studiuar kurrë këtë gjë), popullata shqiptare, kur bëhet fjalë për martesa të përziera, e marrin sikur ai shqiptar që u martua me një të huaj nuk është më shqiptar, se fëmija e tyre do të asimilohen, do të bëjnë dhe do të mësohen ashtu siç i mëson nana e tyre ‘e huaj’.
E, kur bëhet fjalë për një femër shqiptare që martohet me një mashkull të huaj, aty nuk ka pardon, kjo kurrësesi nuk bën me ndodh.
Prandaj, ka pasur shumë pak raste në Kosovë kur femra shqiptare është martuar me një mashkull të huaj.
Aversioni ndaj martesave të përziera përveç përkatësisë kombëtare, e ka përfshirë edhe fenë.
Unë i mbaj mend tregimet e dashurisë për djalin shqiptar mysliman që u dashurua në një vajzë shqiptare katolike.
Djali është mbyllur në shtëpi, do me mbyt veten, po qan e po vajton, se nuk e lë nana me marrë vajzën e fesë tjetër.
Apo, anasjelltas, sa e sa zemra e thyer, sa e sa tregimi i dashurisë ka përfunduar me vaj e me lot, shkaku se familjarët nuk donin t’i përzinin fetë në martesë.
Por, gjithmonë ka pasur njerëz që i kanë thyer mitet dhe tabutë.
Pra, ka ndodhur që mashkulli mysliman nuk e ka pyet nanën dhe e ka marrë për grua një vajzë shqiptare katolike, ama ajo grua në shtëpinë e burrit është sjellur si myslimane dhe nuk e ka praktikuar fenë e saj në shtëpinë e burrit, përveç nëse këtë punë e ka bërë tinëz në tavan, ku supozohej se e fshihnin kryqin.
Shqiptarët kanë qenë tolerantë ndaj boshnjakeve (mundësisht, jo femra shqiptare me marrë për burrë boshnjakun), por mashkulli shqiptar me marrë për grua boshnjaken, për shkak të fesë dhe për shkak të racës-bën.
Se, myslimane është edhe turkesha, ama për shkak të ngjyrës së lëkurës popullatës shqiptare u është dukur ‘e huaj’.
Sot, anipse vishemi si evropian, hamë e pimë si amerikanë, mentalitetin e kemi të njëjtin, primitiv, edhe më të zi seç ka qenë.
Sot, dëgjon ti legjenda primitive, intriga e sihir që nuk ti kap truri për këngëtaren Linda Halimi, pse ajo e ka marrë për burrë një ‘zezak’.
Shpirti shqiptar nuk ka përparuar asnjë trohë.
Shumë shqiptarëve (që e shajnë dhe e mallkojnë Lindën, pa e fshehur identitetin e tyre), vetëm pse janë të bardhë, u duket vetja më dikushi se: Martin Luther King, Nelson Mandela, Barak Obama, Michael Jackson, Aretha Franklin, e qindra mijëra afrikano-amerikanë që e kanë hijeshuar këtë botë, e kanë bërë vend më të bukur, më të dashur e më të sigurt për t’u jetuar.
Lëri meshkujt, hajt, jemi mësuar me ta, ama kur i sheh ti shumë strinca shqiptare duke e sulmuar Lindën, të kujtohet ajo bindja se ‘çka i bën zi e terr femra-femrës, mashkulli mbetet lulë’!
P.S. Çka të thuash ti më shumë për një mentalitet primitiv shqiptar (që po e zbulon interneti), kur sapo e çel gazetën, e lexon titulln ‘filan gazetarja, e ndau filan burrin prej gruas dhe dy vajzave, dhe e mori për vete’.
Pra, nuk thotë gazeta se filan burri e la gruan e tij për filan gazetaren, por, për shqiptarët gjithmonë femra është ajo ‘kurva që mashtron burrin’, dhe e ndan nga gruaja…!
Them: Ku i kemi mendtë që pranojmë të mykemi bashkë me juve, në këtë atmosferë mizogjine, dhe pimitive, e cila i ka përfshi edhe institucionet dhe mediat.
Si duket, liria e tepërt e bën robin racist, e bën njeri shumë të poshtër, në vend se ta shërojë nga sëmundja e shpirtit!

Popular posts from this blog

Psikologu irlandez: Religjionet do të zhduken!?

Hulumtimin e tij Barber i kishte bërë në 137 shtete. Ndërsa, sipas tij, nga këto hulumtime doli se në çdo shtet të zhvilluar ateizmi është në rritje. Rezultatet e hulumtimit të tij i shkroi në një artikull për Psychology Today.Ai vë në dukje se në vendet në zhvillim, të tilla si ato të Afrikës, ateizëm fare nuk ka. Në anën tjetër, në shtetet e zhvilluara evropiane ateizmi është në rritje. Barber përmend si shembuj Suedinë (64 për qind ateistë), Danimarkën (48 për qind ateistë), Francën (44 për qind ateistë) dhe Gjermaninë (42 për qind ateistë).Antropologët, thotë Barber, vitet e fundit merren me çështjen se pse ateizmi është në rritje në vendet ekonomikisht të zhvilluara. Antropologu James Fraser pohon se feja është një mjet me të cilin njerëzit ndihmohen të përballen me pasigurinë ekzistenciale. Barber beson se kjo tezë është e saktë.“Ka shumë gjasa që ateistë do të jenë njerëzit me fakultet që jetojnë në qytete”, thotë ai.Barber gjithashtu pohon se ka shumë ateistë në vendet ku paba…

ISMAIL KADARE TEK «URA ME TRI HARQE» I PARAQET SHQIPTARËT SI TRIBU XHUNGLE QË EDHE URËN E PARË TË GURTË UA NDËRTUAN SLLAVËT

Novela e Ismail Kadare, «Ura me tri harqe», e botuar së pari në vitin 1978, si pjesë e triptikut (tre novela) me të njëjtin titull, dhe e ribotuar me disa ndryshime në periudhën paskomuniste (këtu i referohem botimit më të fundit, të vitit 2004), mba­het si një nga kryeveprat e Ismail Kadare. Ajo është përkthyer në shumë gjuhë të huaja, por si për të gjithë librat e Kadaresë nuk kemi të dhëna për numrin e kopjeve të botuara dhe të shitura në gjuhë të huaj. Megjithatë, edhe për aq sa është botuar dhe lexuar nga të huajt, ky libër i ka bërë një dëm të madh nacionit (kom­bit) shqiptar, se sipas këtij libri shqiptarët dalin si një popull shumë më i prapambetur se fqinjët në prag të okupimit turk (ngjarjet në novelë zhvillohen në gjysmën e dytë të shekullit XIV), që në këtë kohë nuk kanë ndërtuar as ura të thjeshta prej guri, dhe habiten kur dëgjojnë se mund të ndër­tohet një e tillë. Novela është një projektim në të shkuarën e lar­gët mesjetare e paradigmës ideologjike komuniste të kohës …

KADARE ME «KUSH E SOLLI DORUNTINËN» U NXIT SHQIPTARËVE ARMIQËSINË ME PERËNDIMIN DHE E BËN IDEATORIN E BESËS PËRDHUNUES TË MOTRËS

Novela e Ismail Kadare, «Kush e solli Doruntinën», e botuar për herë të parë në vitin 1980, mbahet si një nga kryeveprat e këtij shkrimtari. Por kjo novelë, që më pas është quajtur dhe roman, siç ka ndodhur me pjesën më të madhe të novelave të Ismail Kadare, është në fakt një projektim në të shkuarën, me bazë një legjendë të vjetër, i paradigmave ideologjike të propa­gandës së regjimit komunist, të kohës kur u shkrua kjo novelë. Më konkretisht, Kadare letrarizon, me një pro­jek­tim në të shkuarën, paradigmën izolacioniste antiperëndi­more, sipas së cilës gjendja e Shqipërisë komuniste, e kohës kur shkrua­nte autori, si e rrezikuar nga Lindja dhe Perëndimi dhe e izoluar prej tyre, qe një vazhdim i një linje të gjithkoh­shme të historisë shqiptare. Pikërisht Kadare këtë e paraqit tek novela «Kush e solli Doruntinën», e cila u botua në vitin 1980, menjëherë pas prishjes së Shqipërisë enveriane me Kinën, aleatin e vet të fundit të madh. Tash Shqipëria komu­niste i shihte si njëlloj armiq …