FEMIJA I PARE. Tregim nga Aida Bode

Aida Bode



Kisha shtrënguar krahun e vjehrrës dhe ecja duke u përpjekur të arrija hapat e saj te nxituar. Herë pas here i kërkoja të ndalonim dhe qëndroja të merrja frymë. Gjunjët më dridheshin dhe ndjeja fytyrën të më zbardhej nga prerjet e forta që me bënte barku.
-Hë se dhe pak kemi dhe arrijmë në maternitet.
-Sikur të ishte dhe Martini… – i thashë ndërkohë që zëri m’u mpi në grykë.
-Burrat nuk vijnë në maternitet të shikojnë. Do vijë Martini kur të kesh mbaruar dhe të kesh fëmijën në krahë.
Ç’kuptim kish kjo lloj tradite nuk e kisha marrë vesh asnjëherë. Pse duhej që babai i fëmijës të mos ishte pranë meje ndërkohë që unë hiqja të zitë e ullirit për të lindur foshnjën tonë? Zemërimi që po më ngrihej në shpirt po më bënte të harroja dhimbjet qe sapo më kishin lënë. Fillova të nxitoj dhe pashë që e kisha lënë vjehrrën prapa. Eca dhe disa hapa dhe ndjeva që po më vinin përsëri të prerat. Nuk kish kaluar më tepër se një minutë dhe fuqitë që kisha fituar nga zemërimi po më linin përsëri. Qëndrova dhe pashë vjehrrën të afrohej duke marrë frymë thellë. M’u duk sikur gjithë qyteti ishte gri dhe rrugët bashkë me ndërtesat, dyqanet, vitrinat, lulishtet, stolat, pleqtë që luanin me letra, të rinjtë që pinin bareve, njerëzit që nxitonin, ishin harruar diku prapa këtij sfondi gri të pakuptimtë. Gjithë ç’kishte mbetur ishte kjo grua e moshuar, veshur me të zeza, me çorape bezhë të vjetëruara nga i lari i shpeshtë, me pandofla plastike pak të ngrëna në thembrat nga të ecurit nëpër rrugët e kalldrëmta, me syze pak të gërvishtura, mbështjelle me një shall gri të punuar me grep nga rinia e saj. Në çdo rudhë fytyra i fshihte urtësinë e viteve të padrejta që kish jetuar si vajzë, grua dhe nënë. Tashmë ajo nxitonte me mua për t’u bërë gjyshe për herë të parë. Ajo nuk ndjente lodhje ndonëse mbante një çantë të rëndë të mbushur me çarçafë, dy jastëkë, këmisha nate dhe disa ushqime të thata. Materniteti ishte ndikuar nga varfëria totale e vëndit dhe ne ishim këshilluar nga shumë të njohur të përgatiteshim jo vetëm me rroba për të pritur foshnjën, por dhe me pajisjet më elementare për lindjen. Për shkak të kushteve shumë të dobëta higjenike, disa gra kishin marrë infeksione ngaqë kishin përdorur çarçafët e maternitetit dhe pësimi i tyre ishte bërë mësim për të gratë e tjera që kishin ardhur pas tyre. Këto mendime më bënë t‘i ndjej dhimbjet dhe më të forta dhe një frikë e papritur filloi të më pushtonte të tërën.
-Çupë duhet ta kesh. Ato i kanë dhimbjet kështu. – më tha pa e fshehur gëzimin e këtij parashikimi. Ajo dëshironte një mbesë më shumë se çdo gjë tjetër.
-Sikur të kishim gjetur ndonjë makinë. U lodha mama, nuk eci dot më.
-Po të ishe e bija e Sekretarit, epo hajde, moj e uruar. Mblidh forcat aty dhe atë bëj. Sikur kemi arritur.
Ecnim dhe grija s’kish të sosur. Më dukej sikur po ecnim në fundin e një filmi bardh e zi pasi ishin dhënë gjithë kreditet dhe, e vetmja gjë që kish mbetur ishte ekrani i errët me zhurmë hapash të padukshëm në një rrugë të ftohtë.
-Ç’pret? Hajde, ngjiti shkallët!
Kisha qëndruar pa e kuptuar. Dhimbjet më kishin zënë përsëri. Ngrita sytë dhe pashë shkallët të ngrëna nga koha dhe pakujdesia, disa letra gërvishtnin pluhurin dhe dukej sikur shkruanin mesazhe të inkriptuara. Ç’të thoshin valle? Po më uronin? Hodha njërën këmbë dhe ndjeva që kisha nevojë të mbahesha. Vjehrra më shtrëngoi krahun me dorën e lirë që kishte.
-Të dija të fortë moj çupë, por ti po përkëdhelesh një çikë.
Nuk i ktheva përgjigje. Shumë mendime po më zhurmonin në kokë dhe asnjë prej tyre nuk donte të përgjigjej. Të gjitha ishin përqëndruar në pluhurin që ngrihej dhe në pamjen e zbehtë të maternitetit që po dilte si fantazmë nga grija e qytetit. Suvaja kishte rënë në disa vënde, dera dikur prej xhami, tani ishte veshur me plasmas dhe korniza e bardhë ishte tërë shenja duarsh të mbetura nga nxitimi për të hyrë e dalë sa më parë. Dera lëvizte lehtë dhe gërrhiste me sforcarje si një njeri në fund të jetës. U tremba! Ku po hyja kështu? Ku do lindte fëmija im?
S’kisha kohë të gjeja përgjigje. Vjehrra e shtyu derën dhe një erë e rëndë gjaku më zgjoi çdo sens. Infermieret dukeshin si hije të verdha që vërtiteshin pa ndonjë qëllim. Njëra i foli diçka vjehrrës dhe na drejtoi në një korridor të gjatë. Hapat vazhdonin të bënin zhurmë dhe grija vazhdonte të mbante çdo gjë poshtë perdes së saj. Dyer dhomash ishin hapur dhe shihja përtej vellos së hirtë gra të shtrira që kishin frikë të rënkonin. Hymë në një dhomë që kishte ngjyrë gri të lehtë. Kujtova mos ndoshta ishte thjesht një fantazi e syve nga lodhja dhe dhimbjet, por jo, dhoma ishte vërtet gri e çelur,rrethuar me stima bezhë të ftohta dhe kushedi që prej sa kohësh të papastruara. Tek qëndroja e mbështetur në qoshen e derës po kërkoja me sy krevatin ku do shtrihesha. Infermierja e drejtoi vjehrrën në një krevat ku shtrihej një grua tjetër. Çarçafët e saj zinin vetëm gjysmën e shtratit dhe vjehrra filloi të shtronte gjysmën tjetër me çarçafët që kishim sjellë. Ndjeva trupin të humbiste forcën dhe këmbët të lëshoheshin përtokë. Infermierja u kthye për tek unë dhe më mbajti duke më ndihmuar të afrohesha tek krevati. Vjehrra kishte vënë dhe jastëkët dhe të dyja gratë më ndihmuan të ndërrohesha. Kisha aq shumë dhimbje sa nuk mund të reagoja kundrejt asgjëje. Nuk mund të kundërshtoja gratë që donin të më ndihmonin në këtë realitet të qelbur, por as mund të luftoja mendimet për jetën që po më pështjellonin stomakun më tepër sesa dhimbjet e lindjes. “Dhe lopët kanë kushte më të mira se këto!” fjalë që jehonin fuqishëm dhe thërrmonin pamundësinë time për të qarë, për të ulërirë, për të refuzuar keto kushte ku do të lindte një pjesëz e së ardhmes, një grimcë nga mishi im, një pikë nga gjaku im. U shtriva dhe u bëra një me korin e bardhë të grave që kishin ardhur të lindnin në këtë ndertesë që ngjante me një varr shumëkatësh ku jetët vinin për të kuptuar fundin e tyre. Të gjitha të veshura me këmisha nate të sjella nga shtëpitë e tyre, disa madje i kishin pasur stoli të prikës për këtë qëllim, çarçafët e bardhë stononin me shtretërit e pluhurt dhe të gjitha koordinonin zërat sipas dhimbjes. Kënga e lindjes ishte me e përvuajtur se vajtimet e plakave në varret e qytetit.
-Oh, oh… – psherëtiva dhe mbylla sytë për të shtrydhur lotët.
Ndjeva kurrizin e gruas prapa meje të tronditej. Për një moment m’u duk sikur u drodh nga dhimbjet e mia. U ngrita dhe qëndrova gjysmë ulur në shtrat.
-Si të quajnë?
-Donika – rënkoi pa ngritur kokën. Po ty?
Për një moment m’u duk sikur nuk kisha emër. Isha vetëm një grua, harruar në një shtrat të vjetër materniteti, shtruar me çarçafë borxh.
-Milika, – u përgjigja, – ke shumë këtu?
-Që pardje mbasdite. Doktorët më kontrollojnë dhe seç më thonë as ata vetë s’e dinë… Milika, kështu quhet dhe vjehrra ime. Në qoftë se lind vajzë kështu do ta quaj, ndërsa nëse është djalë do quhet Emil.
Nuk fola më. Kisha frikë ta pyesja, por ajo vazhdoi të fliste.
-Ç’dreq gjëje është kjo kështu? Të lindësh vetë, pa asnjë njeri pranë… Dhe lopët kanë kujdes më shumë..
“Lopët!” mendova, dhe kjo i paska zili njësoj si unë. Ndërkohë imazhe stallash filluan të ngatërroheshin me imazhe filmash të huaj që kisha parë ku burrat qëndronin pranë grave ndërkohë që ato sillnin në jetë frutin e tyre të dashurisë. Sa herë e kisha menduar që dhe lindja ime do të ishte e tillë, në një dhomëz të rrethuar me buqeta lulesh, me burrin pranë që me jepte kurajë dhe me nje tv të vogël që më tërhiqte vëmendjen nga dhimbjet. Por tashmë e vetmja gjë që më hiqte vëmendjen nga dhimbjet ishte frika nga kjo dhomë që thithte rënkimet e grave si një tinë ne mes të një xhungle humbur universit.
-S’ke më dhimbje? – më pyeti Donika.
-Kam, si s’kam, por po harroj, po mpihem… qënkam qull!
-Qënkam me fat, thuaj. Sa shpejt t’u çanë ujrat!
-Po tani? – pyeta me zë të dridhur.
-Tani, thirr me sa ke në shpirt që ndonjë nga ato hijet e verdha të të dëgjojë. Rrinë si të shastisura ndërkohë ne rënkojmë sikur po vdesim dhe jo po lindim.
“Hijet e verdha” s’qenka fantazi e imja.
-Ia di emrin infermieres të kësaj dhome?
-Tefta quhet.
Bërtita me ç’fuqi kisha dhe prita. Nuk e di sa e gjatë ishte pritja. Si duket hijet vonojnë. Ajo erdhi dhe me indiferencë më pyeti ç’kisha.
-Jam qull.
-Ja të thërres doktorin.
Një tjetër pritje. Lindja qënka e tillë. Më shumë zgjatin pritjet sesa dhimbjet. Kur kisha dhimbje koha shkonte shpejt dhe ndjeja gëzim, më dukej sikur çdo gjë do mbaronte dhe do dilja menjëherë nga ai vënd i kobshëm.
-Qënke afër,- më tha doktori pasi më kontrolloi. – Kur erdhe ishe vetëm 4 cm e hapur. Tani je gati 8.5. Ujrat duhet të të kenë rënë që prej një ore mbase, pse na lajmërove kaq vonë.
Mbeta e hutuar, ndërsa Donika ndërhyri duke thënë
-Të thashë që je me fat.
-Do të të kontrollojmë përsëri për gjysmë ore, por nëse ndjen diçka ndryshe bërtit. Je shumë afër, mos ki merak.
-Donika ti si je? – iu drejtua dhe pa i dhënë shans të përgjigjej i kërkoi të pozicionohej që ai ta vizitonte.
-Do na duhet të bëjmë ndërhyrje, Donika. Do lajmëroj të shtëpisë që të vijnë. Infermierja do të të shpjerë në sallë. Nuk duhet të presim më gjatë.
Gratë vazhdonin rënkimet, disa me zili për fatin tim të mirë, disa me keqardhje për Donikën. Kurrizi i saj vazhdonte të përkëdhelte timin ndërsa zëri i ishte shuar. Kori i ofshamave tashmë dukej sikur të ishte jashtë tonalitetit. Infermierja ndihmoi Donikën të ngrihej nga shtrati dhe shtresat ia shtroi në një krevat tjetër portativ i cili do ta shpinte në sallë. Për një moment m’u duk sikur më humbi balanca në krevat dhe do bija. Ajo ndjeu ç’ekuilibrimin tim dhe qeshi ndërsa shtrëngonte dhëmbët nga dhimbja. E qeshura i kumboi si një pikë shiu që bie mbi një teneqe të vjetër. Asgjë nuk kishte vlerë në atë dhomë përveç këngës përvuajtëse të korit të grave në dhimbje.Ajo u largua bashkë me të qeshurën dhe unë mbeta vetëm në këtë shtrat gjysmë të shtruar. Të tjera gra do shtriheshin, do dhimbnin, do i bashkoheshin korit e do përkujdeseshin nga hije të verdha infermieresh.
-Oh, oh… – dhe sytë lindën të tjerë lotë.
Infermierja u kthye bashkë me doktorin, i cili më tha se isha gati për të lindur. Më ndihmuan të ngrihesha dhe më shpunë në kaluç. Doktori më drejtonte dhe mbas shumë numërimesh, shtrëngimesh, lotësh, dhimbjesh, fëmija erdhi. Infermierja doli në dritare dhe unë dëgjova zërin e vjehrrës.
-Tefta, ç’është?
-Çupë, çupë.
M’u duk sikur po humbisja në gri. Kjo infermiere fantazmë më hoqi të drejtën e lajmit të foshnjës. Fëmija im, fëmija i dhimbjes sime, iu deklarua traditës të dritareve dhe njerëzve jashtë tyre. Në këtë spital të grinjtë, të këtij qyteti të grinjtë, me traditë të grinjtë, njerëzit lindin për të zëvendësuar brezat, bëheshin hije të njëri-tjetrit dhe siguronin vazhdimësinë e linjës së gjakut dhe të emrave.Asgjë nuk i shpëtonte grisë. Ajo ishte dhuratë e një varfërie të gjatë ngjyrash dhe jete ku lindja ishte vetëm një formë tjetër e vdekjes.

Editor

Faqe e lajmeve të përzgjedhura nga të gjitha sferat e jetës.Na shkruani në shkupipress@gmail.com.

 

© 2013 Shtypi . All rights resevered. Designed by Templateism

Back To Top